Trzy najczęściej zestawiane sekretagogi hormonu wzrostu działające przez receptor greliny to ipamorelina, GHRP-2 i GHRP-6. Różni je nie tyle sam wyrzut hormonu wzrostu, ile skutki uboczne. GHRP-6 wywołuje najsilniejszy głód, GHRP-2 uchodzi za najsilniejszy pod względem szczytowego stężenia hormonu wzrostu, a ipamorelina jako jedyna z tej trójki nie podnosi istotnie kortyzolu, prolaktyny i ACTH.
Ten wpis układa te różnice w jedną mapę i dokłada czwartą cząsteczkę z tej samej rodziny, hexarelinę. Szerszy kontekst całej grupy daje wpis filarowy o peptydach na hormon wzrostu.
Jak działają ipamorelina, GHRP-2 i GHRP-6?
Wszystkie trzy pobudzają ten sam receptor, receptor greliny oznaczany jako GHS-R1a, i wywołują pulsacyjny wyrzut hormonu wzrostu z przysadki. GHRP-2 i GHRP-6 to heksapeptydy, czyli cząsteczki z sześciu aminokwasów. Ipamorelina to pentapeptyd, z pięciu aminokwasów. Sam mechanizm pobudzania hormonu wzrostu jest u nich podobny, dlatego porównuje się je głównie po skutkach ubocznych.
Wszystkie należą też do jednej rodziny wraz z hexareliną i greliną, czyli hormonem wytwarzanym w żołądku. Żaden z nich nie dostarcza hormonu wzrostu z zewnątrz. Każdy działa na komórkę przysadki, która ten hormon wytwarza sama, i dlatego efekt jest pulsem, a nie stałym podwyższeniem.
Który podnosi kortyzol i prolaktynę?
GHRP-6, GHRP-2 i hexarelina podnoszą poziom kortyzolu i prolaktyny w sposób zależny od dawki, powyżej pewnego progu. Ipamorelina tego nie robi. Daje znikomy wzrost kortyzolu nawet przy bardzo wysokich dawkach i nie podnosi w sposób znaczący ACTH ani prolaktyny. To główny powód, dla którego nazywa się ją selektywnym albo czystym GHRP.
Podstawą tego rozróżnienia jest praca z 1998 roku w European Journal of Endocrinology. Autorzy wykazali, że ipamorelina uwalnia hormon wzrostu z siłą porównywalną z GHRP-6, ale nie podnosi ACTH ani kortyzolu ponad poziom obserwowany po samym GHRH. Przegląd peptydów wpływających na oś hormonu wzrostu, opublikowany w 2026 roku w Frontiers in Endocrinology, wymienia wzrost prolaktyny i kortyzolu, zmiany apetytu oraz zaburzenia gospodarki cukrowej jako zgłaszane działania niepożądane całej tej grupy.
Który zwiększa apetyt?
Najsilniej działa tu GHRP-6. Wywołuje intensywny głód, najmocniejszy ze wszystkich peptydów tej grupy, z początkiem 15 do 20 minut po iniekcji. GHRP-2 pobudza apetyt umiarkowanie. Ipamorelina przy standardowych dawkach daje minimalną stymulację apetytu.
Ta różnica bywa zaletą albo wadą, zależnie od celu. Przy budowaniu masy, gdy problemem jest zjedzenie wystarczającej liczby kalorii, silny głód pomaga. Przy redukcji tkanki tłuszczowej ta sama cecha przeszkadza i wtedy sięga się po cząsteczkę łagodniejszą pod tym względem.
Który daje najsilniejszy wyrzut hormonu wzrostu?
Pod względem szczytowego stężenia hormonu wzrostu za najsilniejszy uchodzi GHRP-2. GHRP-6 daje na jedną iniekcję amplitudę porównywalną z ipamoreliną lub wyższą. Różnice w samej sile wyrzutu są jednak mniejsze niż różnice w profilu skutków ubocznych.
Warto przy tym wiedzieć, skąd biorą się takie oceny. Nie pochodzą z jednego badania, w którym cztery cząsteczki podano tej samej grupie ludzi i porównano wyniki. Pochodzą z zestawienia osobnych badań, prowadzonych w różnych latach, na różnych grupach i przy różnych dawkach. To wystarcza do ustawienia kolejności, ale nie do podania różnicy w procentach.
A hexarelina?
Hexarelina, nazywana też examoreliną, należy do tej samej grupy i również podnosi kortyzol oraz prolaktynę. Badanie zależności od dawki u zdrowych dorosłych mężczyzn, opublikowane w grudniu 1996 roku w Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism, pokazało wzrost hormonu wzrostu, prolaktyny i kortyzolu, przy czym wszystkie trzy zależały od dawki. Poziom prolaktyny rósł tam o około 180 procent, a krzywa odpowiedzi hormonu wzrostu osiągała plateau.
Najciekawszy wynik tamtej pracy dotyczy łączenia. Podanie hormonu uwalniającego hormon wzrostu razem z małą dawką hexareliny dało duży wyrzut hormonu wzrostu przy umiarkowanym wzroście prolaktyny i bez wzrostu kortyzolu. Wzrost kortyzolu wiąże się więc z wysokością dawki samej hexareliny, a nie jest nieodłączną cechą tej cząsteczki.
Hexarelina ma też drugą, osobną drogę działania. Praca z 2002 roku w Circulation Research wykazała, że wiąże się ona z białkiem CD36, obecnym w komórkach mięśnia sercowego i w śródbłonku naczyń. Badania te prowadzono na zwierzętach i na izolowanych sercach, więc nie wynika z nich nic o działaniu leczniczym u człowieka.
Tabela: ipamorelina, GHRP-2, GHRP-6 i hexarelina
| Cecha | Ipamorelina | GHRP-2 | GHRP-6 | Hexarelina |
|---|---|---|---|---|
| Budowa | pentapeptyd | heksapeptyd | heksapeptyd | heksapeptyd |
| Wzrost kortyzolu i prolaktyny | znikomy | zależny od dawki | zależny od dawki | zależny od dawki |
| Pobudzanie apetytu | minimalne | umiarkowane | bardzo silne | brak porównania w źródłach |
| Szczyt hormonu wzrostu | umiarkowany | najwyższy z trójki | porównywalny z ipamoreliną lub wyższy | brak bezpośredniego porównania z GHRP-2 u ludzi |
| Status | niezarejestrowany, WADA S2 | niezarejestrowany, WADA S2 | niezarejestrowany, WADA S2 | niezarejestrowany, WADA S2.2.4 jako examorelin |
Czego te porównania nie mówią?
Nie mówią, jak te cząsteczki wypadają wobec siebie u ludzi po tygodniach stosowania. Zestawienia w tym wpisie dotyczą pojedynczych podań i odpowiedzi hormonalnej mierzonej w godzinach. Nie ma badań z randomizacją, które porównałyby wpływ tych peptydów na skład ciała, siłę czy regenerację u zdrowych dorosłych.
Nie mówią też nic o bezpieczeństwie przy długim stosowaniu. Dane o działaniach niepożądanych pochodzą z krótkich badań i ze zgłoszeń, a nie z obserwacji prowadzonych latami. Każdy opis obiecujący konkretny efekt sylwetkowy po tych peptydach wyprzedza to, co zostało zmierzone.
Jaki jest status tych peptydów?
Żaden z nich nie jest zatwierdzonym lekiem, a dane o długoterminowym bezpieczeństwie u ludzi są ograniczone. Wszystkie są zabronione w sporcie na liście Światowej Agencji Antydopingowej w kategorii S2, w zawodach i poza nimi. Hexarelina figuruje tam pod nazwą examorelin, w punkcie S2.2.4, w tej samej pozycji co GHRP-1 do GHRP-6 oraz ipamorelina.
W ofercie sklepu występują jako materiał badawczy: ipamorelina, GHRP-2, GHRP-6 i hexarelina. Są też gotowe połączenia z analogiem GHRH w jednej fiolce, na przykład GHRP-2 & CJC-1295 oraz GHRP-6 & CJC-1295 MIX. Całą grupę zbiera kategoria peptydy na hormon wzrostu, a zasady zakupu opisuje strona ostrzeżenia prawnego.
Najczęstsze pytania
Czym ipamorelina różni się od GHRP-2 i GHRP-6?
Ipamorelina nie podnosi istotnie kortyzolu, prolaktyny ani ACTH i daje minimalny głód. GHRP-2 i GHRP-6 podnoszą kortyzol i prolaktynę zależnie od dawki, a GHRP-6 dodatkowo wywołuje bardzo silny apetyt.
Który z tych peptydów najbardziej zwiększa apetyt?
GHRP-6. Wywołuje intensywny głód z początkiem 15 do 20 minut po iniekcji, najmocniejszy w całej grupie.
Który daje najsilniejszy wyrzut hormonu wzrostu?
Za najsilniejszy pod względem szczytowego stężenia hormonu wzrostu uchodzi GHRP-2.
Czy hexarelina jest silniejsza od GHRP-2?
Nie opublikowano bezpośredniego porównania siły tych dwóch cząsteczek u ludzi. Za najsilniejszy pod względem szczytowego stężenia hormonu wzrostu uchodzi GHRP-2, a hexarelinę opisuje osobne badanie zależności od dawki z 1996 roku.
Czy któryś z nich ma badania porównawcze u ludzi?
Nie ma badań z randomizacją porównujących te peptydy pod względem składu ciała, siły czy regeneracji. Dostępne dane dotyczą odpowiedzi hormonalnej po pojedynczym podaniu.
Czy są dozwolone w sporcie?
Nie są. Wszystkie figurują na liście Światowej Agencji Antydopingowej w kategorii S2, a hexarelina pod nazwą examorelin w punkcie S2.2.4.
Skąd pochodzą informacje w tym wpisie?
Porównanie kortyzolu, prolaktyny, apetytu i szczytu hormonu wzrostu dla ipamoreliny, GHRP-2 i GHRP-6, a także brak rejestracji i status na liście Światowej Agencji Antydopingowej, pochodzą z materiału serwisu Peptidepedia z 6 maja 2026 roku. Strona sprawdzona 31 sierpnia 2026 roku.
Profil ipamoreliny pochodzi z pracy Raun K i współautorów „Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue”, European Journal of Endocrinology 1998, numer PMID 9849822. Dane o hexarelinie pochodzą z badania zależności od dawki u ludzi opublikowanego w Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism w grudniu 1996 roku, numer PMID 8954038, oraz z pracy o wiązaniu z CD36 w Circulation Research z 2002 roku, numer PMID 11988484. Pozycja hexareliny na liście zabronionej pod nazwą examorelin pochodzi z listy Światowej Agencji Antydopingowej na 2026 rok, punkt S2.2.4. Lista zgłaszanych działań niepożądanych całej grupy pochodzi z przeglądu Dominikowski A i współautorów w Frontiers in Endocrinology z 2026 roku, numer PMID 42395176. Abstrakty odczytano przez Europe PMC, ostatnio 7 września 2026 roku.