Ipamorelin to syntetyczny pentapeptyd, czyli cząsteczka z pięciu aminokwasów, która pobudza receptor sekretagogów hormonu wzrostu oznaczany jako GHS-R1a i wywołuje pulsacyjny wyrzut hormonu wzrostu. Nazywa się go „czystym”, bo w badaniu z 1998 roku podnosił poziom hormonu wzrostu podobnie jak GHRP-6, ale bez istotnego statystycznie wzrostu kortyzolu i ACTH.
Selektywność nie znaczy jednak, że ipamorelin jest przebadany. Ma jedno ukończone badanie u ludzi, które zakończyło się niepowodzeniem. Szerszy kontekst daje wpis filarowy o tym, jak peptydy pobudzają wydzielanie hormonu wzrostu.
Co to jest ipamorelin?
Ipamorelin to peptyd opracowany przez firmę Novo Nordisk pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Nie występuje naturalnie w organizmie. Działa przez ten sam receptor co grelina, dlatego zalicza się go do sekretagogów hormonu wzrostu, a nie do analogów GHRH. W obrocie występuje jako materiał badawczy.
Różnica wobec analogów GHRH jest praktyczna, a nie tylko nazewnicza. Analog GHRH naśladuje własny hormon podwzgórza i mówi przysadce, ile hormonu wzrostu wydzielić. Sekretagog naśladuje grelinę i otwiera drogę temu wydzielaniu. Z tego powodu obie grupy łączy się w pary, co opisuje wpis o tym, dlaczego CJC-1295 łączy się z ipamoreliną.
Dlaczego ipamorelin nazywa się „czystym” albo „selektywnym”?
Określenie bierze się z profilu hormonalnego. W badaniu z 1998 roku ipamorelin pobudzał wydzielanie hormonu wzrostu na poziomie porównywalnym z GHRP-6, a jednocześnie nie powodował istotnego statystycznie wzrostu ACTH ani kortyzolu. Wybiórczość oznacza tu, że peptyd rusza jeden układ, a nie pociąga za sobą osi stresowej.
Autorzy tamtej pracy nazwali ipamorelin pierwszym agonistą receptora GHRP o selektywności zbliżonej do samego GHRH. To zdanie jest źródłem całej późniejszej reputacji tej cząsteczki. Warto przy tym pamiętać, jakiego materiału dotyczyło: badań laboratoryjnych i zwierzęcych, a nie ludzi.
Czym ipamorelin różni się od GHRP-2 i GHRP-6?
Starsze związki z grupy GHRP, czyli GHRP-2 i GHRP-6, pobudzają wydzielanie hormonu wzrostu, ale podnoszą przy tym poziom kortyzolu i ACTH. Ipamorelin w cytowanym badaniu tego nie robił. To główna różnica, na którą powołują się opisy nazywające go czystym GHRP.
Druga różnica dotyczy apetytu. GHRP-6 silnie pobudza łaknienie, co bywa zaletą przy budowaniu masy i przeszkodą przy redukcji. Pełną mapę różnic w tej grupie zbiera wpis o tym, czym różnią się GHRP-2, GHRP-6 i ipamorelina.
Co wiadomo z badań ipamorelinu u ludzi?
Według stanu na kwiecień 2026 roku jest jedno ukończone badanie u ludzi. Opublikowali je Beck i współautorzy w 2014 roku w International Journal of Colorectal Disease. Było to badanie z randomizacją i grupą kontrolną, dotyczące niedrożności jelit po operacji resekcji jelita.
Badanie objęło 114 pacjentów, którzy przez maksymalnie siedem dni po operacji otrzymywali ipamorelin w dawce 0,03 mg na kilogram masy ciała dwa razy dziennie albo placebo. Mediana czasu do tolerancji stałego posiłku wyniosła 25,3 godziny w grupie ipamorelinu i 32,6 godziny w grupie placebo. Różnica nie osiągnęła istotności statystycznej, a wartość p wyniosła 0,15.
Pierwszorzędowy punkt końcowy nie został więc osiągnięty i rozwój kliniczny w tym wskazaniu przerwano. Podana wyżej dawka pochodzi z protokołu tamtego badania i nie jest zaleceniem dla nikogo. Ipamorelin ma również wcześniejsze badania na zwierzętach, w tym pracę z 2009 roku w modelu niedrożności pooperacyjnej u szczurów, w której przyspieszał perystaltykę.
Czego o ipamorelinie nie wiadomo?
Lista rzeczy niezbadanych jest dłuższa niż lista zbadanych. Nie ma ukończonych badań oceniających wpływ ipamorelinu na skład ciała, masę mięśniową, gęstość kości ani regenerację po wysiłku. Nie ma też danych o bezpieczeństwie przy stosowaniu przez wiele miesięcy.
To ważne przy czytaniu opisów, które obiecują konkretne efekty sylwetkowe. Mechanizm, czyli wyrzut hormonu wzrostu po podaniu, jest opisany. Skutek tego wyrzutu u zdrowej osoby dorosłej po tygodniach stosowania nie został zmierzony w badaniu klinicznym.
Czy ipamorelin jest legalny?
Ipamorelin nie jest zatwierdzonym lekiem. Amerykańska Agencja Żywności i Leków zaliczyła go we wrześniu 2023 roku do substancji kategorii drugiej, zakazanych w lekach recepturowych do stosowania u ludzi. Nie da się go legalnie zdobyć w postaci farmaceutycznej do stosowania u ludzi w Stanach Zjednoczonych. Widnieje też na liście Światowej Agencji Antydopingowej w kategorii S2, z zakazem w zawodach i poza nimi.
W Polsce nie ma zarejestrowanego preparatu z ipamoreliną. Status całej grupy porządkuje wpis o statusie prawnym peptydów w Polsce.
Co znajdziesz w sklepie?
W ofercie sklepu ipamorelin występuje wyłącznie jako materiał badawczy, w fiolkach po 10 mg, w trzech markach: Bio-Peptide, Genheal i Nouveaux Ltd.
Jest też gotowe połączenie z analogiem GHRH w jednej fiolce: Ipamorelin & CJC-1295 Combo 10 mg. Pozostałe cząsteczki z tej grupy zbiera kategoria peptydy na hormon wzrostu. Zasady zakupu opisuje strona ostrzeżenia prawnego, a zestawienie celów treningowych wpis o tym, jak dobrać peptydy do celów treningowych.
Najczęstsze pytania
Dlaczego ipamorelin nazywa się czystym GHRP?
Ponieważ w badaniu z 1998 roku pobudzał wydzielanie hormonu wzrostu bez istotnego wzrostu kortyzolu i ACTH, w odróżnieniu od GHRP-2 i GHRP-6.
Czy ipamorelin ma badania na ludziach?
Jedno ukończone badanie z 2014 roku na 114 pacjentach po resekcji jelita. Nie osiągnęło pierwszorzędowego punktu końcowego, a różnica wobec placebo nie była istotna statystycznie.
Czy ipamorelin buduje masę mięśniową?
Nie ma badań, które by to sprawdzały. Nie opublikowano prac oceniających wpływ ipamorelinu na skład ciała, masę mięśniową ani gęstość kości.
Czym ipamorelin różni się od CJC-1295?
Ipamorelin działa przez receptor greliny, a CJC-1295 to analog GHRH działający przez receptor hormonu uwalniającego hormon wzrostu. Oba pobudzają wyrzut hormonu wzrostu, ale przez różne szlaki.
Czy ipamorelin podnosi apetyt jak GHRP-6?
Opisy tej cząsteczki nie przypisują jej silnego wpływu na łaknienie, w odróżnieniu od GHRP-6. Bezpośredniego porównania apetytu u ludzi między tymi dwoma peptydami nie opublikowano.
Czy ipamorelin wolno stosować w sporcie?
Nie wolno. Ipamorelin jest na liście Światowej Agencji Antydopingowej w kategorii S2 i obowiązuje go zakaz przez cały rok.
Skąd pochodzą informacje w tym wpisie?
Opis ipamorelinu, jedyne ukończone badanie u ludzi według stanu na kwiecień 2026 roku oraz status w amerykańskiej Agencji Żywności i Leków i na liście Światowej Agencji Antydopingowej pochodzą z materiału serwisu Superpower w wersji z 2 sierpnia 2026 roku. Strona sprawdzona 31 sierpnia 2026 roku.
Wynik badania z 1998 roku, w tym siła działania porównywalna z GHRP-6 i brak wzrostu ACTH oraz kortyzolu ponad poziom po GHRH, pochodzi z pracy Raun K i współautorów „Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue”, European Journal of Endocrinology 1998, numer PMID 9849822. Liczby z badania u ludzi, czyli 114 uczestników, dawka 0,03 mg na kilogram dwa razy dziennie, mediana 25,3 wobec 32,6 godziny i wartość p równa 0,15, pochodzą z pracy Beck DE, Sweeney WB i McCarter MD w International Journal of Colorectal Disease z 2014 roku, numer PMID 25331030. Badanie na szczurach pochodzi z pracy Venkova K i współautorów w Journal of Pharmacology and Experimental Therapeutics z 2009 roku, numer PMID 19289567. Wszystkie trzy abstrakty odczytano przez Europe PMC 7 września 2026 roku.